trage kunst

Weven, kan ik het nog? De laatste jaren zag ik weefsels uit Zuid-Amerika die op deze manier gemaakt zijn.

Ik ben met dit werk in een flow geraakt wat hielp om het tot een einde te brengen want met dit soort weven gaat het echt traag. Je bouwt tegelijk op en maakt de canvas zo af.

In het ontwerp toon ik hoe de pijn van een menstruatie voelt door de scherpe bladeren uit te doen lopen in het rood, en hoe de pijn je omgeeft. De pot is wit voor de eicel en er zijn verdorde twijgjes.

tapijtweven 2019

en de jaren daarna

het werk is nu 27 jaar oud

1994 Toen ik een opdracht voor een integratie kreeg in textiel, koos ik ervoor om deze ring te maken die volledig overtrokken is met geappliqueerde stof en besloot zaken uit te beelden als: ruimte kolonisatie, industriële houtkap, radioactieve straling, corrosie, genetische manipulatie, olielekken, nucleaire energie, erosie van de grondlagen … De achterzijde heeft beschilderde delen met krachtdieren en tekeningetjes over het sporadische leven van de consument.

1995 Na een bezoek aan een Nederlands-Amerikaanse militaire begraafplaats (Margraten) verdiepte ik me in het thema oorlog. Het jaar ervoor nam ik deel aan een intercontinentale staptocht door de Verenigde Staten en protesteerde tegen de vieringen in het “ontdekkingsjaar” 1992 en tegen nucleair testen op grondgebied van inheemse volkeren. Ik heb ook actief gemiliteerd bij een Amerikaans-Indiaanse organisatie in San Francisco. Het was stage lopen in interculturele betrekkingen en kennis maken met het koloniale gedachtengoed en het verzet hiertegen.